Gorzki los naszej cukrowni

cukrownia-klemensow-www

Rzecznik prasowy Krajowej Spółki Cukrowej, Aleksandra Paulska powiedziała nam, że obecnie podejmowane są intensywne działania zmierzające do aktywizacji majątku po wyłączonej z produkcji Cukrowni Klemensów. – Spółka promuje możliwość wykorzystania zbędnych aktywów Krajowej Spółki Cukrowej SA znajdujących się w tej lokalizacji poprzez nawiązywanie kontaktów z inwestorami zainteresowanymi albo podjęciem własnych projektów gospodarczych na terenie tego Oddziału Spółki, albo współpracą ze Spółką przy wspólnych (alternatywnych do produkcji cukru) projektach gospodarczych, a także współdziała z samorządami lokalnymi w zakresie właściwego wykorzystania obiektów infrastrukturalnych. W tym ostatnim wypadku, nie jest wykluczona współpraca z jednym z samorządów w obszarze bioenergetyki – mówi pani rzecznik KSC i dodaje: – Co się zaś tyczy maszyn z hal produkcyjnych,  proces ich przenoszenia został już zakończony. Obecnie nieruchomość jest porządkowana na  podniesienie jej atrakcyjności w oczach potencjalnych inwestorów. Bliższe szczegóły dotyczące ewentualnych porozumień w kwestii aktywizacji majątku Cukrowni Klemensów mogą być jednak ujawnione dopiero z chwilą sfinalizowania rozmów.

Natomiast dyrektor Cukrowni Wożuczyn, nadzorujący pozostałości po Cukrowni Klemensów mówi nam, iż obecnie oczyszczane są z urządzeń wszystkie hale, natomiast w magazynach składowany jest cukier. – Wycenione są działki, na jedną z nich był ogłoszony przetarg. Różne podmioty zgłaszają się z różnymi koncepcjami na zagospodarowanie nieruchomości po byłej cukrowni. Jeden z pomysłów to stworzenie centrum logistycznego związanego z przeładunkami towarów ze wschodu. Innym pomysłem było założenie specjalistycznej suszarni warzyw czy założenie elektrowni odnawialnej przez irlandzką spółkę. Jak dotąd nic z tych planów nie wyszło.

W 2005 roku wartość majątku po cukrowni została oszacowana na 20 mln zł. – Taka cena jest zbyt wygórowana, by znalazł się potencjalny nabywca, i może odstraszać – mówi pan Ryszard, napotkany w pobliżu. – Może teraz, gdy doszło do podziału terenu na działki, łatwiej będzie znaleźć kupców. Były takie głosy, że mają tu przenieść giełdę z Mokrego. Szybko pewnie sprawa się nie rozwiąże – mówi z rezygnacją nasz rozmówca.

O to, jak wygląda sprawa cukrowni, zapytaliśmy także burmistrza Szczebrzeszyna, Mariana  Mazura, który przyznaje, że teren po byłej cukrowni wygląda fatalnie. – Demontaż wszystkiego, co przedstawiało jakąkolwiek wartość, nawet złomu i złożenie go na placu przedstawia koszmarny widok. KSC usiłuje, jak na razie bezskutecznie, sprzedać majątek pozostały po cukrowni, ale bardzo trudno jest przyciągnąć jakikolwiek kapitał zewnętrzny na te tereny. Obecnie cukrownia, nawet zlikwidowana, jest ważnym podmiotem na obszarze gminy Szczebrzeszyn, ponieważ jest źródłem dochodów gminy z tytułu podatku od nieruchomości, który wynosi około miliona zł rocznie. Ważną funkcją zlikwidowanej cukrowni jest zaopatrywanie w ciepło osiedla spółdzielczego w Klemensowie z istniejącej jeszcze zakładowej kotłowni. Obecne oczekiwania lokalnej społeczności i tutejszego samorządu dotyczą rewitalizacji przemysłowej obiektu. Zdajemy sobie sprawę, że nie ma możliwości reaktywowania u nas przemysłu cukrowniczego. Chodzi o to, aby pozyskać inwestorów, którzy uruchomią nowe funkcje gospodarcze, żeby powstały nowe miejsca pracy, wpływały podatki do kasy miejskiej, które z kolei gmina przeznaczać będzie na rozbudowę infrastruktury technicznej, społecznej i gospodarczej.

Tematem cukrowni – widma są także żywo zainteresowani lokalni parlamentarzyści. Poseł Sławomir Zawiślak podkreśla, że cukrownia została zlikwidowana za rządów SLD i PSL. Owszem, były poważne plany, co do zagospodarowania majątku na pozyskiwanie bioenergii z masy zielonej. – W poprzedniej kadencji próbowaliśmy wspólnie z senatorem Jerzym Chróścikowskim pisać porozumienia w sprawie biopaliw dotyczące Wożuczyna, jak i Klemensowa. Do finalizacji planów jednak nie doszło. Po oddaniu władzy przez PiS ci, którzy mogli te plany wdrożyć w przypadku produkcji biopaliw, nic w tej sprawie nie robią, a likwidują jeszcze kolejne cukrownie, jak chociażby w przypadku Cukrowni Lublin, kiedy pod rządami PSL i PO kontynuowany jest proces likwidacji.

– Wielce ubolewam, że KSC jest za mało sprawna organizacyjnie i doprowadza do strat utrzymując stan taki, jaki jest obecnie – mówi senator, a jednocześnie przewodniczący NSZZ Solidarność Rolników Indywidualnych, Jerzy Chróścikowski. – Spółka nie realizuje pakietu, do jakiego zobowiązała się, że zapewni alternatywną produkcję na terenie byłej cukrowni. Oczekuję, że KSC, jak wielokrotnie deklarowała, rozwiąże problem i natychmiast się tym zajmie oraz podejmie konkretne działania. W innym przypadku znowu będziemy musieli podejmować działania, aby skutecznie wymusić na KSC podjęcie stosownej decyzji. Dotyczy to nie tylko Klemensowa, ale również Wożuczyna i innych tego typu zobowiązań, które przyjęła na siebie KSC – dodaje senator.

– Żal patrzeć, jak to straszy, jak rozkradają ją po kawałku, wywożą sprzęt – mówi o cukrowni pani Wanda, mieszkanka Klemensowa. – Nie takie jeszcze ciężkie czasy były i jakoś to wszystko funkcjonowało, ludzie mieli pracę.

W tym samym tonie wypowiada się również burmistrz Szczebrzeszyna mówiąc, że cukrownia założona w 1895 roku przetrwała rożne okresy polityczne i formacje społeczno-ekonomiczne. – Począwszy od okresów zaborów, przez I i II wojnę światową, Polskę Ludową, nie mogła przetrwać współczesnej demokracji, pomimo że gospodarka naszego kraju osiągnęła korzystne wskaźniki produkcyjne i ekonomiczne. Znaczenie gospodarcze zakładu dla rozwoju lokalnego i ponadlokalnego było olbrzymie. Dobre gleby pszenno-buraczane zabezpieczały pełną dostawę surowca. W oparciu o surowce uboczne produkcji buraka cukrowego rozwijała się hodowla bydła mlecznego i rzeźnego. Uprawa buraka cukrowego była istotnym elementem przysparzającym dochodów ludności wiejskiej, przez co ograniczała stopień bezrobocia na wsi. Cukrownia zatrudniała około 250 osób, co zapewniało środki do życia dla blisko tysiąca osób. Co więcej, podatek od nieruchomości oraz udział w podatku dochodowym pozwalał w dużym zakresie realizować zadania własne gminy Szczebrzeszyn z pożytkiem dla jej mieszkańców – wylicza burmistrz Mazur.

Minęło sześć lat od zaprzestania produkcji. Sześć zmarnowanych lat. Za mało, by znaleźć poważnego inwestora i zbyt długo, by to, co pozostało doprowadzić do kompletnej ruiny. Pozostaje mieć tylko nadzieję, że w końcu ktoś przedsiębiorczy zainteresuje się majątkiem po byłej cukrowni, zagospodaruje go i da pracę tym, którzy w wyniku zamknięcia przedsiębiorstwa ją stracili. Jeśli nie, to cukrownia-widmo stanie się wkrótce antywizytówką miasta i gminy, a na tym chyba najmniej nam zależy.

Mariusz Głąb
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi.