Trzy pytania do Wiesławy Sieńkowskiej

3-pytania-do-wieslawy-sienkowskiej-1

Robert Marchwiany: - Pani Wójt, jak wspomina Pani obchody
91. Rocznicy Bitwy pod Komarowem?
Wiesława Sieńkowska:- Tegoroczne obchody były wyjątkowe. W ostatnią niedzielę sierpnia oddaliśmy hołd walecznym ułanom i szwoleżerom płk. Juliusza Rómmla, którzy 31 sierpnia
1920 roku na polach Wolicy Śniatyckiej pod Komarowem pokonali oddziały 4-krotnie silniejszej Armii Konnej Siemiona Budionnego.
Niedzielny, piękny, słoneczny dzień był niezbyt upalny, idealny dla kawalerzystów i koni. Uroczystości rozpoczęły się o godz. 10.00 uroczystą Mszą Świętą w intencji poległych, którzy na przestrzeni wieków służyli Polsce i zapłacili za to najwyższą cenę - swoim życiem. Słuchając apelu poległych pochyliliśmy w zadumie głowy, aby tętent kopyt i odgłos przebrzmiałych szarż popłynął przez nasze serca...
Tradycją stało się, że pole Bitwy pod Komarowem jest kolebką chlubnych i wyjątkowych tradycji ułańskich, z których wzorce czerpią między innymi współczesne formacje kawalerii ochotniczej skupione wokół Stowarzyszenia „Bitwa pod Komarowem”. Dzięki ułanom komarowskiej potrzeby mogliśmy uczestniczyć w „żywej” lekcji historii. 120 kawalerzystów z całej Polski ukazało młodemu pokoleniu patriotyczną postawę żołnierskiego etosu i bohaterstwa Polaków walczących o wolność Ojczyzny. Stawili się licznie miłośnicy tej formacji, a wśród nich grupa kawalerzystów austriackich (z pułkownikiem Ewaldem Hausdorfem) i bawarskich (z Peterem Lachenmeirem). W czasie tegorocznej inscenizacji walk z bolszewikami raz jeszcze dawne polskie mundury, konie, szable i lance ukazały swoje groźne piękno. Pasja i oddanie kawaleryjskich grup rekonstrukcyjnych budziły podziw i uznanie widzów. Ja również byłam zaangażowana emocjonalnie w wydarzenia tamtego sierpnia. Obecnie wraz z pracownikami, prezesem stowarzyszenia i „Przyjaciółmi Komarowskiej Potrzeby”, już snujemy wizję kolejnych obchodów.
Bitwa pod Komarowem i obchody jej rocznic są bardzo ważne dla tych, którzy hołdują męstwu, braterstwu i poszanowaniu tradycji oraz umiłowaniu ziemi ojczystej i temu, co tworzy jej historię.
- W jaki sposób, na co dzień Gmina Komarów-Osada stara się dbać o pamięć związaną z wydarzeniami historycznymi na terenie Gminy?
- Dyrektorzy szkół wraz z kadrą pedagogiczną i młodzieżą szkolną otaczają opieką miejsca pamięci na terenie Gminy Komarów-Osada. Organizowane są zajęcia edukacyjne przybliżające wydarzenia historyczne. Nauczyciele historii organizują „żywe” lekcje historii zapraszając uczestników wydarzeń na spotkania z młodzieżą. Dyrektorzy organizują akademie szkolne, a Samorządowy Ośrodek Kultury spotkania patriotyczne o wymiarze gminnym. Składamy wieńce i palimy znicze w miejscach pamięci, a młodzież szkolna uświetnia uroczystości częścią artystyczną. Tradycją jest już organizacja gminnego konkursu regionalnego pt. „Gmina Komarów, wczoraj i dziś”, który odbywa się w Publicznym Gimnazjum w Komarowie-Osadzie. Gmina opracowuje i wydaje foldery i książki. Przykładem może być dwuczęściowa książka pani Anny Wojdy i pani Beaty Biszczan pt. „Komarów ocalić od zapomnienia” lub „Dzieje miejscowości gminy Komarów-Osada” autorstwa pani Anny Kupiec-Niedźwiedź i pana Józefa Niedźwiedzia. W bieżącym roku pozyskaliśmy dodatkowe środki finansowe z Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa i od Wojewody Lubelskiego, które połączyliśmy ze środkami gminy i wykonaliśmy Fronton miejsca pamięci w Wolicy Śniatyckiej. Koszt całości to kwota 59 972 złotych. Zresztą z naszych obserwacji wynika, że zainteresowanie historią jest ciągle żywe. Mieszkańcy gminy zawsze licznie uczestniczą w obchodach. Z roku na rok przybywa obserwatorów uroczystości, którzy przyjeżdżają z różnych zakątków Polski i świata. Druhowie, strażacy, panie z Kół Gospodyń Wiejskich i organizacje pozarządowe wspierają urząd w tym wielkim przedsięwzięciu. Mieszkańcy chętnie udostępniają swoje podwórza, pola, aby umożliwić kawalerzystom przeprowadzenie rekonstrukcji bitwy. Dziękuję im za okazaną pomoc, życzliwość i zrozumienie.
- A czy Pani również prywatnie interesuje się historią?
- Z wykształcenia jestem nauczycielem, ale nie historii, dlatego moja wiedza jest na poziomie ogólnym. Niemniej wydarzenia, które związane są z moją gminą, interesują mnie w sposób szczególny i staram się je zgłębiać, bo jakże ważne jest, aby echa tamtej bitwy szeroko niosły się po naszej ojczyźnie, by nie była to bitwa zapomniana i traktowana jako epizod, ponieważ epizodem na pewno nie była. Chciałabym, aby odzyskała zarówno należne jej miejsce w historii Polski, jak i w podręcznikach szkolnych, bo w Bitwie pod Komarowem zwyciężył honor oraz pragnienie wolnej ojczyzny. Zgodnie ze słowami piosenki „Jest takie miejsce taki kraj..., to nasz kraj” - za który wielokrotnie przelewano krew w imię wolności i niepodległości. Moim zdaniem ważne jest jednak, aby pamięć o historycznych wydarzeniach żyła w nas i abyśmy wszyscy pielęgnowali patriotyczne tradycje.
rmar